Het weekend, Michael palin

Zelfkritiek

 

affiche hondje_325_x_536

Als de heren van Monty Python zich aan het creëren van een theaterstuk begeven,

kan de wereld zich aan vanalles verwachten. Het burleske, tot in het overdrevene toe, is dan nooit ver weg. Niemand of niets is veilig voor hun anarchistische grappen en grollen.
Maar kijk, af en toe komt er eens iets anders uit hun prettig gestoorde breinen. Het weekend vanMichael Palindat nu door theater PEG wordt opgevoerd, is zo een iets anders stuk. Niet minder grappig, niet minder met een scherpe pen geschreven, maar het is deze maal niet de maatschappij op zich die het moet ontgelden.

 

Het weekend gaat over een familie Doorsnee, waarvan de heer des huizes al lang in een slof veranderd is die alles maar over z'n kant laat gaan omdat reageren toch geen zin heeft, een oerdomme echtgenote met bepaald nogal wat Schone-Schijnmaniertjes en de nodige familiale aanhang die hem alleen maar het leven zuur maakt.

Dat leidt tot merkwaardige reacties. Niet op de scène, maar in de zaal. Het lijkt wel over onszelf en/of onze eigen naasten te gaan; de situatie is bepaald herkenbaar. Uitbundige lachsalvo's blijven wat achterwege, want de toeschouwer wordt als het ware gedwongen na te denken over zijn eigen situatie, z'n eigen familiale toestanden of die in z'n onmiddellijke omgeving. Men lacht niet graag om de eigen kleine kantjes.
Wie dus vreest op z'n tenen getrapt te worden omdat hij/zij een spiegel wordt voorgehouden, kan deze vertoning maar beter mijden. Wie genoeg zelfkritiek heeft en om zijn of haar (familiale) pietluttigheden en hebbelijkheden kan lachen, boekt maar snel kaartjes. Want die gaat alvast een ontspannende avond tegemoet. Is zelfkritiek immers niet het begin van alle wijsheid?

Koen Cauwenberghs 7.4.08

logo- brabo_150_x_40